نکات حدولی - معرفی نوبل فیزیک و برندگان آن از سال 1901 میلادی تا کنون | جدول یاب



معرفی نوبل فیزیک و برندگان آن از سال 1901 میلادی تا کنون

نوبل فیزیک یکی از چند شاخه جایزه پر اعتبار نوبل است.اولین جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۰۱ به ویلهلم کنراد رونتگن از آلمان اهدا شد. هر جایزه شامل یک مدال، یک دیپلم افتخار و جایزه نقدی است که در طول سال‌های مختلف مقدار آن متفاوت بوده‌است. این جایزه سالانه در استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر برابر با سالگرد درگذشت آلفرد نوبل به برندگان اهدا می‌شود. جان باردین تا به حال دو بار در سال ۱۹۵۶ و ۱۹۷۲ برنده این جایزه شده است. همچنین ماری کوری در فیزیک سال ۱۹۰۳ و شیمی در سال ۱۹۱۱ برنده جایزه نوبل شده‌است. ویلیام لورنس براگ جوان‌ترین برنده این جایزه است؛ او این جایزه را در سال ۱۹۱۵ در ۲۵سالگی به‌دست‌آورد. جایزه نوبل فیزیک در سال‌های ۱۹۱۶، ۱۹۳۱، ۱۹۳۴، ۱۹۴۰، و ۱۹۴۲ به هیچ‌کس اعطا نشد.

 

۱۹۰۱    «ویلهلم رونتگن» از آلمان براي کشف پرتوهای رونتگن پرتوهای ایکس

۱۹۰۲   «هندریک لورنتز» و «پیتر زیمان» از هلند براي تأثیر مغناطیس بر تابش یا اثر زیمان

۱۹۰۳   «آنری بکرل» از فرانسه براي کشف پرتوزایی خودبه‌خودی، مطالعه پدیده‌های تابشی در کشف رونگتن

«پي ير كوري» و «ماري کوری» از فرانسه برای تحقیق مشترک در مورد پدیده رادیو اکتیویته که توسط بکرل کشف شده بود

۱۹۰۴   «جان استرات» از بریتانیا براي بررسی چگالی گازها و کشف آرگون

۱۹۰۵   «فیلیپ لنارت» از آلمان براي کار برروی پرتوهای کاتدی

۱۹۰۶   «جوزف جان تامسون» از بریتانیا براي رسانش الکتریکی گازها

۱۹۰۷   «آلبرت آبراهام مایکلسون» از آمریکا براي ساخت سنجش افزارهای دقیق اپتیکی و کاربردهای طیف نمایی و سنجه شناختی

۱۹۰۸   «گابریل لیپمن» از فرانسه براي روش بازآفرینی رنگ در عکاسی بر اساس پدیده تداخل

۱۹۰۹   «گولیلمو مارکونی» از ایتالیا براي توسعه ارتباط تلگرافی بی‌سیم

«کارل فردیناند برون» از آلمان

۱۹۱۰    «یوهان دیدریک وان در والس» از  هلند براي ارایه معادلات حالت گازها و مایعات

۱۹۱۱    «ویلهلم وین» از آلمان خاطر کشف قوانین تابش گرما

۱۹۱۲   «گوستاف دالن» از سوئد به خاطر اختراع تنظیم کننده‌های خودکار، که در فانوسهای دریایی و راهنماهای شناور به کار می‌رود

۱۹۱۳   «هایک کامرلینگ اونس» از هلند درباره پژوهش درباره فیزیک دماهای پایین و تولید هلیم مایع

۱۹۱۴   «ماکس فون لائو» از آلمان برای کشف تفرق پرتوهای ایکس توسط بلورها

۱۹۱۵   «ویلیام هنری براگ» از بریتانیا براي تحلیل ساختار بلوری توسط پرتوهای ایکس

«ویلیام لورنس براگ» از  بریتانیا

۱۹۱۶   اعطا نشده است.

۱۹۱۷   «چارلز گلوور بارکلا» از  بریتانیا براي کشف پرتوی ایکس مشخصه عناصر

۱۹۱۸   «ماکس پلانک» از آلمان برای خدمات او به پیشرفت فیزیک با کشف کوانتای انرژی

۱۹۱۹   «یوهانس اشتارک» از  آلمان براي کشف اثر دوپلر در پرتوهای کانالی و شکافته شدن خطوط طیفی تحت تأثیر میدان الکتریکی

۱۹۲۰   «شارل ادوارد گیوم» از سوئیس به خاطر کشف ناهنجاری‌های آلیاژ فولاد-نیکل که برای ساخت ابزار اندازه‌گیری دقیق فیزیکی کاربرد دارد.

۱۹۲۱   «آلبرت اینشتین» از آلمان/آمريكا به خاطر خدماتش به فیزیک نظری و به خصوص به دلیل توضیح‌هایش در مورد اثرهای فوتوالکتریک

۱۹۲۲   «نیلز بور» از دانمارک به خاطر پژوهش بر ساختار اتمی و تابشهای اتمی

۱۹۲۳ «رابرت میلیکان» از آمریکا برای اندازه‌گیری بار الکتریکی بنیادی و پژوهش بر اثر فتو الکتریک

۱۹۲۴   «کارل مان گیورگ سیگبن» از سوئد کشف و پژوهشهای او درباره طیف نمایی پرتوی ایکس

۱۹۲۵   «جیمز فرانک» و «گوستاو هرتز» از آلمان براي کشف قوانین برخورد الکترونها به اتم

۱۹۲۶   «ژان باتیست پرن» از فرانسه براي پژوهش بر روی نا پیوستگی در ساختار ماده و به ویژه کشف تعادل رسوب گذاری

۱۹۲۷ «آرتور هالی کامپتون» از آمریکا براي کشف اثری که به نام او نام گذاری شد،

«چارلز تامسون ریس ویلسون» از  بریتانیا براي کشف روش آشکار سازی مسیر ذرات باردار در بخار متراکم

۱۹۲۸ «اون ویلانز ریچاردسون» از بریتانیا براي کار بر روی پدیده ترمیونیک و به خصوص برای کشف قانونی که به نام او نام گذاری شد.

۱۹۲۹   «لویی دوبروی» از فرانسه براي کشف طبیعت موجی الکترون‌ها

۱۹۳۰   «سی وی رامان» از هند به خاطر کار بر روی تفرق نور و کشف اثری که به نام او نام گذاری شد، پراکندگی رامان

۱۹۳۱   اعطا نشده است.

۱۹۳۲ «ورنر کارل هایزنبرگ» از آلمان به خاطر ابداع مکانیک کوانتمی که کاربردهای آن علاوه بر چیزهای دیگر به کشف فرم‌های الوتروپیک هیدروژن انجامید، مکانیک کوانتوم

۱۹۳۳ «آروین شرودینگر» از اتريش و «پل ديراك» از بريتانيا/آمريكا از اتريش براي کشف مدلهای جدید پرباری در نظریه اتمی

۱۹۳۴ اعطا نشده است.

۱۹۳۵ «جیمز چدویک» از بریتانیا براي کشف نوترون

۱۹۳۶ «ویکتور فرانتس هس» از اتریش/آمريكا براي کشف تابش کیهانی، پرتو کیهانی

«کارل دیوید اندرسون» از آمريكا براي کشف پوزیترون

۱۹۳۷ «کلینتون دیویسون» از آمریکا و « جرج پاجت تامسون » از بريتانيا براي کشف آزمایشگاهی تفرق الکترون‌ها توسط بلورها

۱۹۳۸ «انریکو فرمی» از ایتالیا/آمريكا براي آزمایش وجود عناصر جدید رادیو اکتیو تولید شده توسط تابش نوترونی و به خاطر کشف واکنش هسته‌ای توسط نوترون‌های کند.

۱۹۳۹ «ارنست ارلاندو لارنس» از آمریکا براي ابداع و تکامل سیکلوترون و نتایج به دست آمده توسط آن به خصوص شناسایی عناصر رادیو اکتیو مصنوعی

۱۹۴۰   اعطا نشده است.

۱۹۴۱   اعطا نشده است.

۱۹۴۲   اعطا نشده است.

۱۹۴۳ «اتو اشترن» از آمریکا براي کمک به پیشرفت روش باریکه ملوکولی، کشف گشتاور مغناطیسی

۱۹۴۴ «ایزیدور ایزاک رابی» از آمریکا براي ابداع روش تشدید برای ثبت خواص مغناطیسی هسته‌های اتم‌ها

۱۹۴۵ «ولفگانگ پاولی» از اتریش براي کشف اصل طرد پاولی

۱۹۴۶   «پرسی ویلیام بریجمن» از آمریکا براي اختراع وسیله‌ای برای تولید فشارهای فوق‌العاده زیاد و کشف هایی که از این طریف در زمینه فیزیک فشارهای بالا داشته‌است

۱۹۴۷ «ادوارد ویکتور اپلتون» از بریتانیا پژوهش‌هایش در مورد فیزیک جو بالایی، به خصوص به خاطر کشف لایه معروف به اپلتون

۱۹۴۸ «پاتریک بلاکت» از بریتانیا براي تکمیل روش اتاقک ابری ویلسون، و واقعیتهایی که به وسیله این روش در زمینه‌های فیزیک هسته‌ای و تابش کیهانی کشف کرد.

۱۹۴۹   «هیدکی یوکاوا» از ژاپن براي اثبات وجود مزونها بر پایه تحقیقات نظریش دربارهٔ نیروهای هسته‌ای.

 

[caption id="attachment_18968" align="aligncenter" width="613"]albert-einstein-31520 آلبرت انیشتین در سال 1921 برنده نوبل فیزیک شد[/caption]

 

۱۹۵۰   «سیسل فرانک پاول» از بریتانیا برای تکمیل و گسترش روش نور نگاشتی فرایندهای هسته‌ای و کشفهایش در مورد مزونها.

۱۹۵۱   «جان داگلاس کاکرافت» از بریتانیا و «ارنست والتون» ایرلند در مورد استحاله هسته‌های اتمی به وسیله ذرات اتمی دارای شتاب.

۱۹۵۲   «فلیکس بلوخ» از سوئیس/آمريكا و «ادوارد میلز پورسل» از آمريكا به خاطر روشهای جدید دربارهٔ اکتشافها و آزمایش‌های تشدید مغناطیسی هستهژ

۱۹۵۳ «فریتز زرنیکه» از هلند برای اختراع میکروسکوپ تباین فاز و روشهای مریوط به آن

۱۹۵۴ «ماکس برن» از بریتانیا به خاطر تحقیقات بنیادی‌اش در مکانیک کوانتمی به خصوص برای تعبیر احتمالاتی او از تابع موج.

«والتر بوث» از آلمان برای ارائه روش تطابق و کشفهایش با بکارگیری این روش.

۱۹۵۵ «ویلیس اوژن لمب» از آمریکا براي پیدا کردن ساختار ریز طیف هیدروژن.

«پولیکارپ کوش» از آمریکا به منظور محاسبه دقیق گشتاور مغناطیستی الکترون

۱۹۵۶   «جان باردین» و « والتر هاوسر براتین» و « ویلیام شاکلی» از آمریکا برای مطالعه و تحقیق در مورد نیمرسانها و پیدا کردن اثر ترانریستور

۱۹۵۷ «تسونگ-دائو لی» از چین/تایوان «چن نینگ یانگ» از تايوان/آمريكا به منظور تحقیق دربارهٔ قوانین پاریته که در نهایت منجر به کشف‌های مهمی در مورد ذرات بنیادی شد.

۱۹۵۸ «پاول چرنکوف» از روسیه، «لیا فرانک» و « ایگور یوگنیویچ تام» از روسيه به خاطر کشف و تعبیر اثر چرنکوف، تابش چرنکوف.

۱۹۵۹   «اوون چمبرلین» از آمریکا و «امیلیو گینو سگر» از ايتاليا برای کشف پادپروتون

۱۹۶۰   «دونالد آرتور گلایزر» از آمریکا به منظور ساخت و اختراع اتاقک حباب

۱۹۶۱   «رابرت هافستاتر» از آمریکا به خاطر مطالعات بدیع اش در مورد پراکنش الکترون در هسته‌های اتمی و کشفهایش در مورد ساختار نوکلئون‌ها.

«رودولف لودویگ موسباور» از آلمان برای تحقیف دربارهٔ جذب تشدیدی پرتوهای گاما و کشف اثری که به نام خود او می‌باشد

۱۹۶۲   «لو لانداو» از روسیه به خاطر نظریه بدیع اش دربارهٔ ماده چگال، به خصوص در مورد هلیوم مایع

۱۹۶۳ «یوجین ویگنر»از آمریکا به خاطر کشف و کاربرد اصول بنیادی تقارن و تدوین نظریه هسته اتم

«ماریا ژئوپرت مایر» از آمریکا و «جی. هانس دی. جنسن» از آلمان به منظور تحقیق بر روی ساختار پوسته‌ای هسته

۱۹۶۴   «نیکولای باسوف» از روسیه، «الکساندر میخایلوویچ پروخورف» و « چارلز هارد تاونز» از آمريكا به خاطر کارهای اساسی اش در زمینه الکنرونیک کوانتومی، که منجر به ساخت نوسانگرها و تقویت کننده‌ها بر پایه اصل میزر-لیزر شد

۱۹۶۵   «ریچارد فاینمن» از آمریکا،« جولیان شوینگر» از آمريكا « سین‌ایترو تومونوجا» از ژاپن به مننظور مطالعه در مورد الکترودینامیک کوانتومی که اثرات مهمی در فیزیک ذرات بنیادی دارد.

۱۹۶۶   «آلفرد کاستلر» از فرانسه برای گسترش راهکارهای اپتیکی برای تحقیق در مورد تشدید هرتزی در اتم‌ها

۱۹۶۷ «هانس بته» از آمریکا به خاطر کارهای ارزشمند او در زمینه واکنشهای هسته‌ای و به خصوص کشفیات او دربارهٔ تولید انرژی در ستارگان

۱۹۶۸ «لوئیس والتر آلوارز» از آمریکا به منظور گسترش و ارتقاء فیزیک ذرات بنیادی، به خصوص دربارهٔ حالتهای تشدیدی

۱۹۶۹   «موری گل-مان» از آمریکا به خاطر مشارکتش در طبقه‌بندی ذرات بنیادی، و برهم کنش آنها و کشفهایش در این مورد

۱۹۷۰   «هانس اولوف گوستا آلفون» از سوئد به منظور تحقیقاتش در مورد مغناطوهیدرودینامیک، و استفاده آن در فیزیک پلاسما

«لوئی نل» از فرانسه برای تحقیق درباره پادفرومغناطیس و فری مغناطیس، در فیزیک حالت جامد.

۱۹۷۱   «دنیس گابور» از بریتانیا به منظور پیدا کردن مبانی تمام‌نگاری

۱۹۷۲ «جان باردین»، « لئون نیل کوپر» و « جان رابرت شریفر» از آمریکا برای ارائه نظریه‌ای در باره ابررسانایی، نظریه بی‌سی‌اس

۱۹۷۳ «لئو ایساکی» از ژاپن و «ایوار جیاور»از آمریکا/نروژ کشف پدیده تونل زنی در نیمه رساناها و ابر رساناها

«بریان دیوید جوزفسون» از بریتانیا به منظور تحقیقاتش درباره خصوصیات عبور ابر جریان از سد تونلی

۱۹۷۴ «مارتین رایل» و «آنتونی هویش» از بریتانیا به خاطر کشف تپ اخترهاو کارهای انجام گرفته در زمینه نجوم رادیویی

۱۹۷۵ «آگه بوهر»، «بن روی ماتلسن» از دانمارك، «لئو جیمز رینواتر» از آمریکا به منظور پیدا کردن ارتباط میان حرکت جمعی و حرکت ذره، و ایجاد نظریه‌ای درباره ساختار هسته اتم

۱۹۷۶ «برتون ریکتر» و « ساموئل چائو چونگ تینگ» از آمریکا برای کشف یک ذره بنیادی مهم

۱۹۷۷ «فیلیپ وارن اندرسن» از آمریکا، «نویل فرانسیس مات» از بریتانیا و « جان هاسبورک وان ولک» از آمریکا به منظور کارهای انجام گرفته در زمینه سیستم‌های مغناطیستی و سیستم‌های نامنظم

۱۹۷۸ «پیوتر کاپیتسا» از روسیه به خاطر کارهایش روی فیزیک دماهای پایین

«آرنو آلان پنزیاس» و « رابرت وودرو ویلسون» از آمریکا به خاطر کشف تابش میکروموجی زمینه کیهانی، تابش زمینه کیهانی

۱۹۷۹ «شلدون لی گلاشو» از آمریکا، «عبدالسلام» از پاکستان و «استیون واینبرگ» از آمريكا به منظور تحقیق در مورد مدل وحدت‌یافته نیروهای ضعیف و الکترومغناطیس و به خاطر پیش‌بینی در مورد جریان‌های بی‌اثر (خنثی)

۱۹۸۰   «جیمز کرونین» و « وال لوگسدون فیچ» از آمریکا به خاطر کشف موارد نقض اصول تقارن بنیادی در واپاشی مزون‌های کائون خنثی

۱۹۸۱   «نیکولاس بلومبرگر» و «آرتور لئونارد شالو» از آمریکا برای مشارکت در مورد طیف نمایی لیزری

«کای سیگبان» از سوئد برای تحقیقاتش درباره پیشبرد طیف نمایی الکترونی با تفکیک زیاد

۱۹۸۲ «کنت ویلسن» از آمریکا برای ارائه روشی در مورد تحلیل پدیده‌های بحرانی

۱۹۸۳ «سابراهمانین چاندراسکار» از هند به پاس کارهایش در مورد ساختار و تحول ستاره‌ها

« ویلیام آلفرد فاولر» از آمريكا آمریکا به منظور بررسی درباره تشکیل عناصر شیمیایی در عالم

۱۹۸۴ «کارلو روبیا» از ایتالیا و « سیمون ون درمیر» به خاطر سهم تعیین کننده اش در پروژه بزرگ که به کشف ذرات میانی W و Z منجر شد

۱۹۸۵ «کلاوس فون کلیتسینگ» از آلمان به منظور پیدا کردن اثر کوانتومی هال

۱۹۸۶   «ارنست روسکا» از آلمان برای ساختن میکروسکوپ الکترونی

«گرد بینینگ» از آلمان و « هاینریش روهرر» از سوئيس به خاطر ساخت میکروسکوپ الکترونی تونلی روبشی، میکروسکوپ تونلی روبشی

۱۹۸۷ «یوهانس جرج بدنورز» از آلمان  و « کارل الکساندر مولر» از سوئيس برای کشف ابر رسانایی گرم

۱۹۸۸ «لیان لدرمن» و « ملوین شوارتز» و « جک اشتینبرگر» از آمریکا به خاطر آزمایشهایشان با باریکه نوترینو و کشف نوترینوی موئون

۱۹۸۹ «نورمن فاستر رمزی» آمریکا به خاطر کشفهایش در زمینه طیف نمایی تشدید اتمی، که به ساخت میرز هیدروژن و ساعت اتمی منجر شد

«هانس جرج دهملت» از آمریکا و « ولفگانگ پل» از آلمان برای ارائه روشی به منظور دام اندازی اتم‌های منفرد

۱۹۹۰   «جروم ایزاک فریدمان» و « هنری وی کندال» از آمریکا و «ریچارد ادوارد تایلور» از كانادا به مظور پژوهش هایشان در مورد پراکنش الکترونها از هسته‌ها، که بیان کننده کوارک در نوکلئونهاست

۱۹۹۱   «پی‌یر-ژیل دوژن» از فرانسه به منظور پیدا کردن آرایش مولکولها در موادی مثل بلورهای مایع، ابر رسانها، پولیمرها

۱۹۹۲   «جورج چرپک» از  فرانسه به منظور مشارکتش در ذره‌سنج و کارهایشان در رابطه با آشکارسازی الکترونی سریع برای ذرات پر انرژی

۱۹۹۳ «راسل هالس» و « جوزف تیلور» از آمریکا به منظور کشف نوع جدیدی از تپ‌اختر، که این کشف امکانات تازه‌ای برای مطالعه جاذبه به وجود آورد

۱۹۹۴   «برترام برکهاوس» از كانادا برای توسعه طیف‌سنجی نوترونی و برای مشارکت‌های پیشگام به توسعه تکنیک‌های پراکندگی نوترون برای مطالعات فیزیک ماده چگال

«کلیفورد گلنوود شال» از آمریکا برای توسعه روش پراش نوترون و برای کمک به توسعهٔ تکنیک‌های پراکندگی نوترونی برای مطالعات فیزیک ماده چگال

۱۹۹۵   «مارتین لویز پرل» از آمریکا برای کشف لپتون تاو و برای مشارکتهای پیشگام تجربی به فیزیک لپتون

«فردریک رینز» از آمریکا برای شناسایی نوترینو و برای مشارکتهای پیشگام در فیزیک لپتون

۱۹۹۶   «دیوید موریس لی» و « داگلاس دین اشرفت» و « رابرت کلمن ریچاردسون» از آمریکا برای کشف ابرشاره هلیوم

۱۹۹۷ «استیون چو» و «ویلیام دانیل فیلیپ» از آمریکا و «کلود کوهن تانوژی» از فرانسه برای توسعه دادن روش‌های سرد کردن و به دام انداختن اتم‌ها با نور لیزری

۱۹۹۸ «رابرت لافلین» و «دانیل چی تسوئی» از آمریکا و «هورست لودویگ اشتورمر» از آلمان برای کشف جدید از یک فرم مایع کوانتومی

۱۹۹۹   «خرارد توفت» و « مارتینیوس ولتمن» از هلند برای مشخص کردن ساختار کوانتومی از فعل و انفعالات الکتروضعیف در فیزیک

۲۰۰۰    «ژورس آلفروف» از روسيه و «هربرت کرومر» از آلمان برای توسعه نیمه رسانا هترواستراکچرز مورد استفاده در سرعت بالا واوپتو الکترونیک

«جک کیلبی» از آمریکا برای مشارکت در اختراع تراشه

۲۰۰۱    «اریک آلن کرنل» و «کارل ادوین ویمن» و « ولفانگ کترله» از آمریکا برای دستیابی به چگالش بوز-اینشتین در رقیق کردن گازها از اتم‌های قلیایی، و برای مطالعات اولیه اساسی خواص میعانات

۲۰۰۲   «ریموند دیویس پسر» از آمریکا و  «ماساتوشی کوشیب» از ژاپن برای سهم پیشگام دراخترفیزیک، به ویژه برای تشخیص نوترینوهای کیهان

«ریکاردو جیاکونی» از آمریکا برای کمک‌های پیشگام به فیزیک نجومی، که منجر به کشف منابع اشعه کیهانی شد

۲۰۰۳   «آلکسی آلکسیویچ آبریکوسوف» از روسیه/آمريكا، «ویتالی لازاریویچ گینزبرگ» از روسيه و « آنتونی جیمز لگت» از بريتانيا برای کمک‌های پیشگام به تئوری ابررسانایی

۲۰۰۴ «دیوید گراس» و «دیوید پولیتزر» و « فرانک ویلچک» از آمریکا برای کشف آزادی مجانبی در نظریه نیروی هسته‌ای قوی

۲۰۰۵   «روی جی. گلوبر» از آمریکا برای همکاری در نظریه کوانتومی انسجام نوری

«جان هال» از آمریکا و «تئودور هانش» از آلمان برای مقالات خود جهت توسعه مبتنی بر لیزر، دقت طیف‌بینی، روش شانه بسامد نوری

۲۰۰۶   «جان ماتر» و «جرج اسموت» از آمریکا برای کشف شکل مربوط به تابش جسم سیاه و ناهمسانگردی در تابش زمینه کیهانی

۲۰۰۷   «آلبر فر» از فرانسه و «پتر گرونبرگ» از آلمان کشف مقاومت مغناطیسی بزرگ

۲۰۰۸   «ماکوتو کوبایاشی» و « شیهید ماسکاوان» از ژاپن کشف منشأ تقارن شکسته و اثبات وجود حداقل سه دسته از کوارک‌ها در طبیعت

«یوایچیرو نامبو» از آمریکا براي کشف مکانیسم شکست خود به خود تقارن در ذرات زیراتمی

۲۰۰۹   «چارلز کائو» از هونگ کنگ/بريتانيا پژوهش منجر به اختراع فیبر نوری برای مخابرات نوری

«ویلارد بویل» از كانادا و « جورج اسمیت» از آمريكا براي اختراع سی سی دی یا ردیاب نور، دستگاه بارجفت‌شده

۲۰۱۰    «آندره گایم» از روسیه/هلند و «کنستانتین نووسلف» از روسيه/بريتانيا برای آزمایش‌های پیشگامانه در رابطه با مواد دوبعدی گرافین

۲۰۱۱    «آدم ریس»، «سال پرلموتر» و « برایان اشمیت» از آمريكا/استراليا برای کشف انبساط شتابان جهان از طریق ابرنواخترهای دوردست

۲۰۱۲   «سرژ هاروش» از فرانسه و «دیوید واینلند» از آمريكا برای پیداکردن روشهای آزمایش تک‌سیستم‌های کوانتمی

۲۰۱۳   «پیتر هیگز» از بريتانيا و «فرانسوا انگلرت» از بلژيك برای کشف بوزون هیگز

۲۰۱۴   «ایسامو آکاساکی»، «هیروشی آمانو» و «شوجی ناکامورا» از ژاپن برای ابداع دیودهای کارآمد منتشرکننده نور آبی (ال‌ای‌دی)

۲۰۱۵   «تاکاکی کاجیتا» از ژاپن، «آرتور بی مک‌دانلد» از كانادا برای کشف نوسان نوترینو که نشان داد نوترینو دارای جرم است.

۲۰۱۶   «دیوید جی تاولس»، « دانکن هالدین» و «جان مایکل کوسترلیتز» از بريتانيا/آمريكا برای کشف نظری تغییر حالت‎های توپولوژیکی و حالت‎های توپولوژیکی ماده.

 ...




آخرین مطالب وبلاگ جدول یاب