مستشار در فرهنگ لغات ها (دهخدا،معین و ... ) + سایر منابع اطلاعاتی

مستشار. [م ُ ت َ](ع ص) نعت مفعولی ازاستشاره. مشورت کرده شده یعنی آنکه با او مشورت کنند و از او صلاح پرسند.(غیاث)(آنندراج). کنکاش خواسته شده. کسی که از او طلب مشورت کنند.(ناظم الاطباء). مصلحت گذار. رای زن. رجوع به استشاره شود:
گفت پیغمبر بکن ای رای زن
مشورت کالمستشار مؤتمن.
مولوی(مثنوی).
مشورت با عقل کردم گفت حافظ می بنوش
ساقیا می ده به قول مستشار مؤتمن.
حافظ.
- امثال:
المستشار مؤتمن(حدیث). باآنکه رای زنند خیانت نورزد. رای زننده استوار باشد.(امثال و حکم دهخدا).
|| در اصطلاح عدلیه و دادگستری، هریک از اعضای اصلی دادگاههایی که بیش از یک تن آنها را اداره می کند. توضیح اینکه دادگاههایی که اعضای اصلی آن بیش از یک تن است از قبیل دادگاههای استان و دیوان عالی کشور و دیوان کیفر، اعضای دادگاه از یک رئیس و چند مستشار تشکیل می شوند که هر کدام بالتساوی حق یک رأی دارند و رأی اکثریت اعضا قابل اجرا است. || هر یک از اعضای شعب دیوان محاسبات. || کارآزموده و مطلع و ذوفنی که راهنمون شود در امری یا شغلی یا مسأله ای(چنانکه سالها پیش مستشاران بلژیکی که به اصلاح و آموزش مسائل گمرکی ایران آمدند و مستشاران سوئدی که به اصلاح و آموزش مسائل پلیسی گمارده شدند و مستشاران امریکائی که به امور مالی پرداختند).

طرف مشورت، رایزن، متخصصی که از کشورهای خارج برای اصلاح وزارتخانه یا اداره ای استخدام کنند، سفارت رای زن سفارت. [خوانش: (مُ تَ) [ع.] (اِفا.)]

(سیاسی) [منسوخ] رایزن،
[قدیمی] کسی که با او مشورت می‌کنند، طرف مشورت،

رایزن، مشاور، مشیر، کارشناس (خارجی)

کنکاش خواسته شده، طلب مشورت کننده، مصلحت گذاری، رای زن

مُستَشار، شخصی مورد مشورت، شخصی که با او مشورت می کنند و از او نظر می خواهند،